31-12-04

Dit was het dan… 2004

Dit was het dan. Managing21 legt er de riem af en neemt afscheid van het oude jaar. Bij deze willen we iedereen danken die de voorbije maanden de weblog bezocht en gelezen heeft en zeker zij die interessante en leuke reacties gestuurd hebben. Bovendien willen we een extra groet sturen naar de bloggers met wie het de voorbije periode bij enkele gelegenheden zelfs tot een spontane samenwerking is gekomen.

Ook willen we vooral alle bloggers groeten en veel schrijfgenot wensen voor het volgend jaar, ieder in zijn eigen stijl en met zijn eigen interesses, zodat we van dit deeltje van de blogosfeer verder een leuk, boeiend, veelzijdig en interessant hoekje kunnen blijven maken.

Tot daar onze nieuwjaarsbrief

Nog een prettige oudejaarsavond

LAJ & Marcho

19:02 Gepost door Marcho | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Als de Ferrari’s de deur uitvliegen

“Wanneer de klanten bij de Ferrari-dealers staan aan te schuiven, is het duidelijk dat de managers van de grote bedrijven hun bonus hebben gekregen,” merkt The New York Times op. Dit is immers de periode dat de topmannen hun extra beloning krijgen en die ligt volgens de krant in het New Yorkse zakencentrum Wall Street dit jaar weer opmerkelijk hoog. Alleen het jaar 2000 was voor de managers nog lucratiever.

(Foto: Met een Wall Street-bonus is een Ferrari snel gekocht.)

“Het is een bijzonder goed jaar geweest voor de belangrijkste Wall Street-ondernemingen, zoals Goldman Sachs, Lehman Brothers en Bear Stearns,” schrijft NYT-journaliste Jenny Anderson. “Ze hebben recordwinsten gemaakt en zijn dan ook gul met hun bonussen.”

Anderson stelt dat de boni vorig jaar nochtans ook al behoorlijk stevig waren. “Lloyd S. Blankfein, de directeur-generaal van Goldman Sachs, haalde 20,1 miljoen dollar binnen, waarvan slechts 600.000 dollar salaris was,” merkt ze op. “Stanley O’Neal, de topman van Merrill Lynch, ontving een bonus van 13,5 miljoen dollar en aandelenopties ter waarde van 11,2 miljoen dollar boven zijn salaris van 500.000 dollar.”

De extraatjes voor de toplui van de investeringsbanken zouden volgens Anderson dit jaar tien tot vijftien procent hoger liggen dan het jaar voordien. “Daarmee komt nog net niet het record gehaald van de hoogdagen van de technologie-hype op het einde van de jaren negentig,” benadrukt ze. “Maar het is meer dan voldoende om de managers rijkelijk te laten consumeren.”

Anderson wijst erop dat één van de Wall Street-toplui aan zijn villa een compleet sportcomplex bouwt, met inbegrip van overdekt zwembad, klimmuur en fitness-center. “Een andere manager kocht zich een Aston Martin, terwijl nog anderen op zoek gaan naar grotere en rijkelijker onderkomens.”

Maar ze voegt er aan toe dat er ook gewaarschuwd wordt voorzichtig te zijn. “Vele bankiers zeggen zich heel goed bewust te zijn dat de hoogconjunctuur weer even snel voorbij kan zijn, zoals dat vier jaar geleden het geval was,” merkt ze op. “Een inkomen van 2,5 miljoen dollar zou dan van dag op dag kunnen herleid worden tot 800.000 dollar.”

Een anonieme manager vertelde dat men heel goed beseft dat de situatie in de sector heel labiel is. “Zij hebben teveel mensen zien ontslaan en ze weten dat ze niet al hun geld kunnen opsouperen,” merkte de man op. Andersen voegt er echter aan toe dat de man in kwestie zopas net zelf een Aston Martin van 150.000 dollar had gekocht. Een andere manager vertelde niet te willen investeren in huizen en boten. “Hij had voor zijn vrouw een mink-bontmantel gekocht en maakte plannen voor een ski-weekend, maar stelde het voor de rest rustig aan te willen doen en van de kleine dingen te willen genieten.”

Andersen stelt echter uitspraken over kleine dingen uiteraard vanuit een bepaalde ooghoek moeten bekeken worden. “Zo staat de Mercedes-Maybach (315.000 dollar) op het verlanglijstje van heel wat managers,” stipt ze aan. “Maar ook relatief minder dure exemplaren als de Aston Martin, Bentley en Maseratie genieten ook een grote populariteit.”

Michael Parchment, directeur-generaal van de luxe-autodealer Miller Motorcars in Greenwich (New York), vertelde aan Andersen dat de vraag duidelijk stijgt. “We hebben twintig tot dertig procent meer geïnteresseerden,” benadrukte hij. “Helaas kan de productie niet volgen, zodat we heel wat mensen moeten teleur stellen.”

In totaal zouden de boni in Wall Street dit jaar een bedrag vertegenwoordigen van 15,9 miljard dollar. “Met 19,5 miljard dollar was alleen 2000 een beter jaar,” merkt Andersen op. “Vorig jaar zou er 15,8 miljard dollar zijn uitgekeerd.” Bedrijven moesten dit jaar ook de boni voor de middenkaders verhogen met 25 tot 50 procent om te vermijden dat hun mensen naar de concurrentie zouden stappen.

De immobiliënsector is één van de eerste om te profiteren van de nieuw verworven rijkdom. “Normaal krijgen wij een vijftal telefoontjes per week,” zei Richard Steinberg, managing director van het immobiliënkantoor Warburg Realty Partnership, dat gespecialiseerd is in apartementen tussen 10 en 20 miljoen dollar. “Nu krijgen we dubbel zoveel oproepen.”

Maar er is volgens Andersen nog een sector die zich in de handen wrijft. “De mensen van Wall Street zijn heel bijzonder voor ons,” vertelde Lonnie Hanover, woordvoerder van Scores, een exclusieve stripclub in Manhattan. “December is een schitterend maand voor ons. Er zijn de boni en de kerstsfeer. Ze hebben hun officiële feestjes en daarna hun officieuze party hier.”

18:54 Gepost door Marcho | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Kantoorspelletjes tegen werksleur

Af en toe de stress of de sleur van het werk doorbreken, is een perfecte manier om de werktijd boeiend te houden. Heel dikwijls gaat het daarbij om idiote spelletjes, meestal ten koste van een collega. Over die spelletjes hebben twee gewezen adviseurs van PricewaterhouseCoopers nu een heus handboek geschreven, gebaseerd op eigen ervaringen.

(Foto: De Collega’s: kantoorsleur werd televisiesucces. – Foto: VRT)

“Met het ‘Handboek Kantoorspelletjes’ vrolijken twee oud-adviseurs van PricewaterhouseCoopers de werkdag op van de chronisch verveelde kantoormedewerker,” merkt de Nederlandse krant De Telegraaf op. “Het kantoorleven moet weer betekenis krijgen met spelletjes als Sluit-je-collega-uit, Verhuis-eens-wat-van-je-collega' en Secretaresse-stressen.”

De gewezen PwC-medewerkers Wouter Labruyere en Marc de Vries verzamelden alle spelletjes die ze bij hun voormalige werkgever speelden en zetten deze informatie om in een geïllustreerd boek. “Ons handboek geeft zin aan het bureaubestaan en zorgt ervoor dat kantoor meer is dan alleen maar werk,” vertelde De Vries aan de krant. “De spelletjes zijn trouwens een heel goed middel tegen een muisarm, maar men moet er wel voor zorgen dat de baas niet kijkt.”

De auteurs merken op dat het ooit begon met het simpel overgooien van een stressbal, maar dat het zich al gauw ontwikkelde tot ingewikkelder spellen zoals 'Gangbal', 'Zoek vind en print' en 'Stiften', waarbij twee collega's door gekleurde markeerstiften naar elkaar te gooien elkaars overhemd een nieuw spannend motief moeten geven.

Op de één of andere manier gaan veel kantoorspelletjes ten koste van collega's. Zo beschrijft het boek 'Helpdesk Harassement', waarbij geprobeerd wordt de helpdesk zo lang mogelijk bezig te houden met zogenaamde computerproblemen. “Ook somt het handboek zeven manieren op om te 'Secretaresse-stressen', terwijl spelletjes als 'Verzet eens de auto van je collega' niets aan de verbeelding overlaten,” aldus de krant.

“De collega die tot vervelends toe altijd en overal van op de hoogte wil zijn, kan worden aangepakt met Sluit-hem-uit,” gaat de krant verder. “Medekantoorgenoten wekken dan de indruk dat de collega bijvoorbeeld een bedrijfsuitje heeft gemist door op maandagochtend luidkeels roepend te vragen of de anderen ook zo’n spierpijn hebben.”

17:53 Gepost door Marcho | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Waarom zijn we zo verlekkerd op luxe-producten?

De voorbije dagen hebben weer heel wat mensen met droomcadeau’s in het hoofd rondgelopen. Men kan zich de vraag stellen waarom de consument zich juist op die luxeproducten en –merken heeft ingesteld. Volgens het magazine Admap heeft het allemaal vooral gewoon te maken met een zoeken naar een speciale, luxe-ervaring.

(Foto: Luxe-producten worden voor driekwart door vrouwen gekocht.)

“Luxemerken fungeren als justifiers bij het kopen,” merkt Admap op. “Ze verlenen de consument als het ware toestemming om een dure aankoop te doen. Het is immers een kwaliteitsproduct en dus wordt het ook als een verantwoorde aanschaf beschouwd.”

Maar het magazine stelt dat er meer achter gezocht moet worden. “Wie een luxemerk koopt wil in veel gevallen niet alleen iets waarmee zij - want driekwart van deze categorie kopers zijn vrouwen - voor de dag kan komen, maar vooral ook iets dat haar een speciale, luxe)ervaring bezorgt,” aldus Admap.

Deze belevingsfactor speelt volgens Admap een doorslaggevende rol bij de koopbeslissing van met name de nieuwste generatie consumenten. “De babyboomers worden niet langer gedreven door materialisme, maar door de behoefte aan zingeving,” meldt het magazine.

De uitdaging voor marketeers van luxe merken is volgens Admap dan ook om zowel de inhoudelijke eigenschappen van het product te verkopen, als te appelleren aan het gevoel van de consument. “Zo wordt het merk dé manier om bedrijfsstrategie en consumentenpsychologie met elkaar te verbinden,” meent Admap.

Maar het magazine merkt op dat zelfs hier de prijs-kwaliteitverhouding ook een rol speelt bij de beslissing om een luxemerk aan te schaffen. “Want de lol van het vinden van een koopje blijft een sterke motivator voor elke consument,” aldus nog Admap.

16:53 Gepost door Marcho | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Wildparken als verkapte apartheid?

Steeds meer Zuid-Afrikaanse boerderijen stoppen met de landbouw en proberen als wildpark een graantje mee te pikken van de toeristische industrie. Maar voor mensenrechten is het de blanke boeren vooral om te doen de zwarte bevolking van de landerijen te verdrijven. Op die manier zou het safari-toerisme een verkapte vorm van de zo verwenste apartheid geworden zijn.

(Foto: Het aantal wildparken neemt in zuid-Afrika stelselmatig toe.)

“Een boom van buitenlandse jachtliefhebbers verdrijft de zwarte Afrikaanders van hun land, om plaats te maken voor wildparken,” schrijft Rory Carroll in The Guardian. “Maar dat zorgt bij de zwarte bevolking voor een woede, die tien jaar na het afschaffen van apartheid een groot gedeelte van het land blijft beheersen.”

Verscheidene blanke boeren geven volgens Carroll toe dat de overschakeling naar de jacht een uitvlucht is om af te geraken van hun zwarte arbeiders, die ze verantwoordelijk achten voor de plaag van diefstal en geweldmisdrijven die in de landelijke gebieden zou opgedoken zijn na de afschaffing van het blanke minderheidsbestuur in 1994.

Groepen die de belangen van de arbeiders vertegenwoordigen stellen echter dat deze uitdrijving niet meer is dan een voortzetting van het koloniaal beleid en het apartheid-tijdperk. “Het wordt volgens hen dan ook tijd om blanke landeigenaars te onteigenen,” merkt Carroll op.

“Er komen veel te veel wildparken,” vertelde Mangaliso Kubheka, activist van het Landless People’s Movement, aan de krant. “Ze brengen honger over de bevolking en de mensen beginnen erg boos te worden. Ze worden weggejaagd van gronden waar hun families generaties lang het land bewerkt heeft.”

Carroll stelt dat elk jaar ongeveer 600.000 hectaren landbouwgrond wordt omheind voor de jacht. “Vooral in de provincie Kwazulu-Natal is de situatie typerend,” zegt hij. “Sinds 1999 is het aantal wildparken er verdubbeld en neemt nu meer dan 260.950 hectaren in.”

Theuns Eloff, docent aan de North West University en wildfile-economist, en Stoffel de Jaeger, jachtmanager van de provinciale overheid, stellen dat de parken een goed voorbeeld zijn van eco-toerisme dat vreemde valuta binnen brengt en tewerkstelling creëert. “Er zijn meer jobs bijgekomen voor gidsen, drijvers, koks en kuisers dan er in de landbouw verloren zijn gegaan,” benadrukken ze.

Eén van de betrokken boeren, Dennis Gehren, vertelde aan de krant dat zijn park nu negentien mensen in dienst heeft, terwijl zijn boerderij voordien draaide met amper vier arbeiders. “Maar andere boeren geven toe dat ze bijna al hun arbeiders de laan hebben uitgestuurd, want dat ze niet langer zwarten op hun eigendom wensten,” stipt Carroll aan.

“Het grootste probleem van dit land is diefstal,” merkte Alan Wilson, één van de boeren wiens landerijen nu een wildpark zijn geworden. “Het stelen van schapen was hier dagelijkse kost geworden en werd zelfs niet meer als een misdrijf beschouwd. Wild is moeilijker te grijpen dan schapen en een park vereist veel minder arbeiders dan een boerderij.”

Nadat apartheid was afgeschaft, was het de bedoeling dat na twintig jaar – in 2014 – dertig procent van de landbouwgronden terug aan de oorspronkelijke blanke bevolking zou teruggegeven zijn. “Maar op dit ogenblik is het land nog altijd voor tachtig procent in het bezit van blanken,” stipt Carroll aan.

Toch stelt hij dat de meeste blanke boeren bereid zijn – uit angst voor het lot van hun collega’s in Zimbabwe – om een groot deel van hun land aan de overheid te verkopen. “Maar sinds 1994 is amper vier procent van de voorziene oppervlaktes aan zwarten overgedragen,” merkt Carroll op. “Dat wordt geweten aan de gierige politiek van de regering, bureaucratische vertragingen en inhalige verkopers.”

De zwarte regeringspartij ANC heeft de blanke eigenaars de garantie gegeven dat de wetten zullen gerespecteerd worden om de overdracht op een rustige en eerlijke manier te laten gebeuren, in tegenstelling tot het regime van Robert Mugabe in Zimbabwe.

Maar Carroll merkt op dat de relaties tussen blanken en zwarten zwaar verstoord zijn. “De blanken klagen over dure arbeidsregelingen en beschuldigen de zwarte bevolking van gewelddadige overvallen, die tijdens de voorbije tien jaar aan 1.500 blanke boeren het leven zouden hebben gekost. Groepen zoals het Landless People’s Movement stellen dan weer dat de zwarte bevolking nog steeds uitgebuit wordt en dat de blanken het beste land voor zich opeisen.

15:58 Gepost door Marcho | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Winkelverbod voor amokmakers?

De Amsterdamse middenstand wil dat jongeren en drugsverslaafden die voor overlast zorgen in bioscopen, discotheken of winkelcentra aangepakt worden zoals de voetbalhooligans, die bij wangedrag een stadionverbod opgelegd kunnen krijgen. Volgens de handelaars is dat de enige manier om de winkelcriminaliteit in Amsterdam te doen dalen.

(Foto: De Amsterdamse middenstanders willen amokmakers het leven zuur maken.)

”We hebben genoeg van overlast door jongeren en drugsverslaafden in bioscopen, discotheken en winkelcentra,” wierp voorzitter Houterman van de organisatie MKB Amsterdam op. “Wij willen dat er een lik-op-stukbeleid met een bioscoop-, disco- of winkelcentrumverbod voor minstens een jaar komt voor diegenen die niet beter verdienen.

“Het sociale isolement van de hufter in zijn eigen vriendenkring is effectief en is proportioneel ten opzichte van slachtoffers van wie het uitgaansplezier of winkelgenot is vergald,” aldus nog Houterman. “Dat mag wat mij betreft al als iemand één keer een ander heeft lastiggevallen.”

De bedrijven in een afgebakend gebied zouden volgens Houterman iedere gestrafte amokmaker moeten weigeren. “Het is belangrijk dat iedereen meedoet, bijvoorbeeld alle discotheken op het Rembrandtplein of alle bioscopen op het Leidseplein,” stelde hij. Enkele Amsterdamse winkelcentra werken volgens hem al aan zo'n verbod.

De winkelcriminaliteit in Amsterdam is volgens het MKB iets minder geworden dit jaar. Vooral het aantal roofovervallen is gedaald. “Het is van slecht naar iets minder slecht gegaan,” aldus Houterman. “Maar de winkelcriminaliteit moet gehalveerd worden voordat we echt tevreden zijn.”

15:10 Gepost door Marcho | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Europa wil uniforme hypotheekleningen

Amper één procent van de Europeanen sluit een hypotheeklening af in een ander EU-land. Het is immers momenteel nog bijzonder ingewikkeld om een hypotheeklening af te sluiten bij een buitenlandse financiële instelling. Daarom wil de Europese Unie naar een verdere uniformering van de Europese markt voor hypotheekleningen.

(Foto: Krijgt Europa een uniforme hypotheek-wetgeving? – LA J)

De problemen hebben volgens het magazine Cobouw onder meer te maken met het notarieel recht, taalbarrieres en verschillen in de consumentenwetgeving. “Daarom gaat niet meer dan één procent van de Europeanen een hypotheeklening aan in een andere EU-lidstaat,” stelt het magazine.

Volgens experts is het nochtans van groot belang om de Europese hypotheekmarkt meer te liberaliseren. “Deze markt maakt namelijk een substantieel onderdeel uit van de Europese economie,” aldus Cobouw. “In 2002 vertegenwoordigde ze in de toenmalige Europese Unie van vijftien landen een waarde van niet minder dan 4.000 miljard euro. Dat is 40 procent van het bruto binnenlands product van de Europese Unie.”

Inmiddels werd een rapport opgesteld met een serie aanbevelingen om de belemmeringen tegen grensoverschrijdende hypotheken weg te nemen. “Zo zou er meer duidelijkheid moeten komen over welke regelgeving van toepassing is voor personen die in het buitenland een dergelijke lening afsluiten,” aldus Cobouw. “Bovendien moeten er Europese regels worden ingesteld inzake vervroegde terugbetaling en de berekeningsmethode van de werkelijke rente.”

14:23 Gepost door Marcho | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende