24-01-10

Akkoorden rond ontbossing kunnen leiden tot conflicten

Een akkoord dat op de klimaatconferentie in Kopenhagen werd bereikt om de ontbossing tegen te gaan, zou in een aantal regio's kunnen leiden tot conflicten. Dat is de conclusie van een rapport van de denktank Rights and Resources Initiative. In Kopenhagen ondertekenden Japan, Noorwegen, Australië, Frankrijk, Groot-Brittannië en de Verenigde Staten een overeenkomst voor een bedrag van 3,5 miljard dollar als onderdeel van een wereldwijd plan om de ontbossing tegen te gaan. Ontbossing vertegenwoordigt ongeveer 20 procent van alle uitstoot die door menselijke activiteiten wordt veroorzaakt. Maar volgens het Rights and Resources Initiative gaan die plannen immers grotendeels voorbij aan de rechten van de bewoners van de betrokken gebieden. Als het plan echter goed wordt aangepakt, kan het grote mogelijkheden bieden om historische onrechtvaardigheden recht te zetten, de landelijke ontwikkeling te ondersteunen en bosgebieden te redden.

"De toegekende budgetten gaan naar het Reducing Emissions from Deforestation and Degradation Scheme (Redd) van de Verenigde Naties, maar er werd in Kopenhagen geen overeenkomst bereikt over die mechanismen die voor het management en het toezicht van die fondsen moeten instaan," aldus BBC News. "Volgens Andy White, coördinator van het Rights and Resources Initiative, is de ontbossing veel minder gemakkelijk aan te pakken dan werd voorop gesteld. Deze bosgebieden worden in grote mate geconfronteerd met armoede, een gebrek aan respect voor lokale rechten en de onmogelijkheid van de lokale bevolking om hun eigen toekomst in eigen handen te nemen. De simplistische opvatting dat het probleem van de ontbossing kan worden opgelost met geld uit het rijke westen is volgens hem dan ook onrealistisch."

Het Rights and Resources Initiative stelt dan ook dat er duidelijkheid moet gecreëerd worden over de beslissingsmacht rond de agenda die gevolgd zou moeten worden. Er wordt aan toegevoegd dat er een potentieel is voor enorme winsten, wat echter tot grote concurrentie zal leiden in de strijd om de controle van deze bronnen tussen de overheden en investeerders aan de ene kant en lokale communities aan de andere zijde. Andy White stelt dat ook dat de initiatiefnemers snel een beslissing zouden nemen over de normen en mechanismen die kunnen worden opgezet. Op die manier kunnen volgens hem de noodzakelijke signalen gegeven worden aan de privésector en landen met belangrijke bosgebieden, zodat zij weten wat van hen verwacht wordt om te voldoen aan de gestelde normen.